Cuda Polski
Ostatnie dzikie miejsca
W roku 2009 ukazała sie moja pierwsza książka wydana nakładem wydawnictwa Publicat S.A. w Poznaniu.
Założenia ogólne:
Typowanie miejsc, które warto z mojego punktu widzenia opisać w książce Ostatnie dzikie miejsca, dokonałem na podstawie kilku wytycznych. Założyłem potrzebę przedstawienia tych terenów (mniejszych i większych), które mieszczą się w trzech umownych kategoriach; nazwałem je:
I -dziedzictwo lasu II -dziedzictwo wody III -dziedzictwo skały
Rozpatrywanie "dzikości" różnych regionów Polski można argumentować na rozmaite sposoby: niedostępnością, cennymi walorami przyrody, zachowaniem dużego stopnia naturalności, czy też ciągłością procesów ekologicznych. Warto w tym miejscu uświadomić sobie dwie sprawy:
- po pierwsze: bardzo trudno w tej chwili znaleźć w naszym kraju obszary zachowane w "idealnym" stanie,
- a po drugie: dla gościa z Niemiec czy Holandii cała Polska jest dzika.
Mając na uwadze powyższe przemyślenia wybrałem 45 miejsc, które mieszczą się w jednej (lub kilku) z powyższych kategorii, a równocześnie są na tyle naturalne oraz urozmaicone pod kątem krajobrazu, a także interesujących i rzadkich przedstawicieli flory i fauny, by warto je opisywać.
W dużym stopniu oparłem się na liście miejsc wytypowanych w ramach sieci NATURA 2000.
W każdym z rozdziałów starałem się przedstawić, poza ogólną charakterystyką opisywanego miejsca, także ciekawe zagadnienia związane zarówno z ekologią, ochroną przyrody oraz wybranymi przedstawicielami roślin i zwierząt, tak, by w całości książka stała się nie tylko przewodnikiem po "dzikich miejscach", lecz stanowiła również (jako całość) źródło ciekawych informacji o naszej przyrodzie.

